Koen de Valk rijdt in de voetsporen van zijn vader

Koen de Valk werkt sinds 1 mei 2017 als chauffeur bij Tramex. Zijn vader Hans werkte er al veel eerder: hij was de eerste chauffeur en zelfs de eerste werknemer van het bedrijf. Koen groeide op met Tramex, de vrachtwagen en de verhalen over het werk. Inmiddels rijdt hij zelf langs klanten waar zijn vader ook kwam.

Koen kwam als klein jongetje al bij Tramex. Hij was toen vier jaar oud. “Het pand is nog hetzelfde, al stond de balie toen nog scheef.” vertelt Koen. Hij was altijd blij als hij samen met zijn moeder zijn vader mocht ophalen. Dan keek hij achter het raam hoe Hans met de vrachtwagen bezig was.

Van meerijden naar zelf rijden

Hans werkte eerst in de wikkelarij (in de productie van lastrafo's), bij de opa van Marcel. Toen Peter van Ewijk en Wil Leijting een chauffeur zochten en Hans zijn groot rijbewijs in dienst had gehaald, ging hij op de enige vrachtwagen van Tramex rijden. In die tijd moest hij de gasflessen met de hand sjouwen en uit de vrachtwagen trekken. De cilinders werden toen nog liggend vervoerd. Hans noemde ze zijn duifjes. Later kwamen er een laadklep en een handkooiaap. Dat was even wennen, maar scheelde veel sjouwwerk.

Koen wilde als jongen al graag mee. Elke woensdagmiddag wachtte hij na school op de hoek van de Berg en Dalseweg op de vrachtwagen. Als zijn vader er om kwart over één niet langs was gekomen, had hij die dag geen tijd. Kwam die wel? Dan mocht Koen mee naar Millingen. Als er weinig tijd was, stapte hij alleen even in tot aan de hoek.

Zijn vader raadde hem een baan als chauffeur af en stelde autotechniek voor, maar Koen bleef zeggen: “Als jij stopt of wat dan ook, wil ik die functie wel overnemen.” Hij kwam regelmatig bij Tramex om veiligheidsschoenen te halen en leerde Marcel en Oscar via zijn vader kennen. Als hij even langskwam, vroeg hij altijd of er al plek was. Uiteindelijk was die plek er. Toen Koen weer eens bij Tramex langskwam, zeiden ze dat ze Koen moesten hebben. Ze wilden hem zo graag dat ze zijn moeder al bijna wilden bellen om in contact te komen.

Vroeg op pad

Koens dag begint vroeg. Rond 5.50 uur start hij zijn iPad op en bekijkt hij zijn rit. De vrachtwagen wordt meestal de dag ervoor geladen, maar ’s ochtends moet er vaak nog wat bij. Hij helpt met laden, maakt een praatje met Mario (andere chauffeur) en gaat rond zeven uur de weg op. De route bepaalt hij zelf.

Het contact met klanten vindt hij een van de mooiste kanten van zijn werk. Bij sommige klanten zet hij de levering met de kooiaap in een gassenhok. Bij anderen is er tijd voor een praatje, een vraag of om even boodschappen door te nemen. Koen vertelt: “Je bouwt in de loop der jaren een band op. Als chauffeur ben je vaak ook het laatste fysieke aanspreekpunt wanneer er iets niet goed is. Dat is waardevol."

Een eerste bezoek dat hem is bijgebleven, was bij Frans van Tiem in Druten. Koen ging er in zijn eerste week met Kees (zijn voorganger) naartoe. Frans herkende meteen de naam van zijn vader en zei dat Koen mocht blijven als hij net zo goed zou werken als Hans. Dat maakte indruk.

Ook bij Shipyard Millingen blijft voor Koen bijzonder. Zijn vader kwam daar al, en nu levert Koen er zelf. Dat is een fijne relatie: dezelfde klant, twee generaties chauffeurs en samen bijna een halve eeuw aan leveringen.

Veel hetzelfde, flink gegroeid

Koen en zijn vader lijken volgens hem sterk op elkaar, zowel uiterlijk als innerlijk. Ook de collega’s verbinden Koen met zijn vader. Toon, Kees en Piet kenden Hans goed. Het is voor Koen bijzonder dat er nog veel mensen bij Tramex werken die zijn vader hebben meegemaakt.

In de jaren sinds Hans er werkte, is Tramex flink gegroeid. De aanleg van het gassendepot noemt Koen een grote verandering, “leveranciers zijn er zelfs jaloers op”. Tegelijk vindt hij dat de werkwijze en de aandacht voor klanten hetzelfde zijn gebleven. Tramex is voor hem een goed en net bedrijf die heel sterk in service is. Hij vindt het mooi dat Peter en Wil het familiebedrijf hebben opgebouwd, Marcel en Oscar het verder hebben gebracht en hij als zoon zijn vader mocht opvolgen.

Koen is trots op hoe hij zijn werk doet. Hij geeft elke dag honderd procent en heeft nog nooit het gevoel gehad dat hij met tegenzin naar zijn werk ging. Verder geniet hij nog altijd van de samenwerking door weer en wind met Kees en Mario.

Hans is er nog een beetje bij

Koen vindt het jammer dat zijn vader zo vroeg is overleden. Hij denkt dat Hans trots op hem zou zijn geweest en nog graag koffie had gedronken op het depot. In het kantoor hangt nog altijd Hans’ naamkaartje, uitgeknipt uit zijn oude overall. Zo is zijn vader er toch nog een beetje bij.

Voor Tramex wenst Koen toe dat het bedrijf blijft veranderen en met de tijd meegaat. Zelf zou hij, na al die jaren op de weg, ook nog wel een stuk planning willen doen. Maar de band met de klanten, de collega’s en de geschiedenis van Tramex blijft voor hem bijzonder.